Home About Me Favourites Shop my closet



A not very American almost horror story

10/21/2012

Marieke's ontzettend knusse kamer, toen alles nog warm
 en veilig was 
Datum: 13 oktober, 2012. 
Tijd: 23:22
Plaats: Ergens in de Achterhoek op een verlaten station omringd door weiland, stilte en bosjes. 
Mental state: completely freaked out. 

Hoe ik op een doorsnee zaterdagavond in deze - griezelig veel van een horror scène weg hebbende- situatie terecht kwam? Let's rewind: 


Afgelopen zaterdag reed ik met een goed humeur naar het station. Ik had afgesproken met twee vriendinnen en was klaar voor een  gezellige middag. 


Om 14.11 tweette ik daarom het volgende: 

"Onderweg naar Utrecht om Aline en Marieke te meeten :)" 

Achteraf naïef natuurlijk, om met een goed humeur naar een Nederlands treinstation te rijden. Een paar minuten later kondigde de eerste vertraging zich al aan. Mijn volgende tweet om 14:36 geeft het topje van de ijsberg mooi weer: "Podver de podver NS, nu moet ik via Apeldoorn naar Utrecht, maar liefst 4 keer overstappen ?!" 

Daar begon de ellende. Maar liefst vier keer overstappen om in Utrecht te komen en maar liefst vier keer sprinten naar de aansluitende trein. Sprinten met een zware tas, sprinten op hakken, sprinten naar friggin' Sprinter. 

Dat was even vervelend, maar ik zou toch nog om de afgesproken tijd arriveren en ik haalde als een ware Usain Bolt mijn aansluitingen. (Oké, ik miste mijn laatste aansluiting alsnog vanwege een rood sein en oké de daaropvolgende trein reed niet, maar hey: het kan altijd erger)(en dat zou later ook blijken). 


Mijn humeur werd alleen maar beter, want het was een ontzettend gezellige middag. Heerlijk bijgepraat, thee geleut, asfalt cake gegeten (ziet er niet uit, klinkt nergens na, smaakt GODDELIJK), boer Aad afgekraakt, schoenen bewonderd, pizza gehaald. Good ol' times. 


Het liefst was ik helemaal niet meer naar huis gegaan die avond, maar onder het mom 'we zijn zo thuis met de trein' gingen we op pad. Je voelt het al aankomen. Het was alsof de NS mijn gedachten kon lezen en bijna wilde schreeuwen: "JE BENT ZO THUIS?! Hoe durf je zo hoopvol te zijn! Zo goedgelovig! Hebben we je vertrouwen in karma nou nog niet de grond in geboord!? Moeten we nou echt nog een reis verpesten om die godvergeten optimistische on-Nederlandse houding eens even flink Nederlands de grond in te boren!?"


Ja dus. Om een lang (ellendig) verhaal kort te maken: 

Ik zat in de trein. Ik sprintte (what's new) naar mijn aansluiting. Die trein stond daar verkeerd. Ik ging ineens de verkeerde kant uit. Ik vroeg wat ik het beste kon doen. "Stap maar zo snel mogelijk uit". Ik stapte uit...
...
...
.. en besefte me dat ik in Klarenbeek was beland. Waar? Dat is precies de goede vraag. The middle of nowhere. Geen kip te zien. Wel weilanden, ritselende bosjes, een weg waar niemand overheen reed, dat wel. Maar geen kip, huis, mens of auto te bekennen. 
Had ik al gezegd dat het kwart over elf 's avonds was? Dat de batterij van mijn mobiel bijna leeg was? Dat ik een half uur moest wachten? Ik ben niet heel snel bang, maar.. dat waren toch wel dertig hele lange minuten. 

Met mijn laatste procentjes batterij belde ik mijn vader. "Zo thuis hoor, niks aan te doen" (little did I know dat ik daarna weer vertraging zou krijgen en om half 2 pas in bed lag). Toen ik ophing was het ineens wel heel stil en koud en na een paar minuten angstig om me heen kijken besloot ik over te gaan op survival mode: mobiel in de hand (want: meer kracht om creepy crollies te slaan), sjaal om mijn hoofd (want: het kleine blonde meisje verdwaald in the middle of nowhere.. clichés zijn niet voor niets clichés) en minder dan 20 cm van de S.O.S paal verwijderd bibberde ik 25 minuten door. De laatste vijf minuten verplaatste ik me van het (redelijk veilig aanvoelende) halfopen warmte hokje naar het perron zelf. Treurig maar waar: dat stukje plastic doet veel voor je veiligheidsgevoel, dus de laatste vijf minuten telde ik af en onder het mom "Als er nu een psycho komt kan ik hem /haar/het nog wel vijf/vier/drie/twee/een minuut van me af vechten tot de trein arriveert" en na de allerlaatste gedachte aan Supernatural kwam dan eindelijk de trein. Ik had niet gedacht dat ik ooit zo blij kon zijn om een trein te zien, maar halleluja! Warmte! Licht! Mensen! I'LL LIVE! 


Binnen een paar minuten was ik compleet gelukkig. Mijn hartslag ging naar beneden, ik voelde mezelf ontspannen.. Nu vraag je je misschien af: was al mijn frustratie en angst dan in een klap weggevaagd doordat de trein deze ene keer dat het echt nodig was wel reed? Was ik zo relaxt omdat de NS daar voor zorgde? Misschien wel. 


But then again: misschien waren het de gevaarlijk uitziende jongens die een wedstrijdje zo snel mogelijk stoned worden hielden in mijn coupe ;-). 


Moraal van het verhaal: vertrouw de NS nooit, zorg dat je een sjaal bij je hebt en kijk niet te veel Supernatural als je je ooit nog veilig wilt voelen in het donker. 


With love, 

Kelly 

Ps. Vanwaar de titel? Zoals je misschien wel hebt geraden ben ik ab-so-luut geen fan van het horror genre, maar op een of andere manier leek het me vorig jaar een goed idee om het eerste seizoen van de Amerikaanse hitshow "American Horror Story" te kijken. Af en toe was het behoorlijk eng, maar het is echt de moeite waard. Je wordt snel in het verhaal gezogen en niets is wat het lijkt in het horror huis van de familie Harmon. Woensdagavond werd de eerste aflevering van het tweede seizoen uitgezonden en - hoewel het een enge bedoeling in gekkenhuis is - beloofd het minstens zo goed te worden, aanrader dus! 



4 opmerkingen

  1. Hahahaha wow, dat was wel even een pechdag! Ik zou ook bang zijn als ik alleen op zo'n station moest staan. om dat uur. in de kou. Gelukkig heb je het overleefd haha. Je was waarschijnlijk nog nooit zo blij geweest om in een coupe te zitten met een stelletje junkies.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Good adventure, kelly. /thumbup /slowclap
    also to the junkies in the train. haha!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hahah, sorry voor lachen maar dit is echt zo herkenbaar! Gelukkig ging alles toch goed en er waren geen psycho's bij de station :D

    BeantwoordenVerwijderen
  4. haha jemig wat een avond. je schrijft overigens echt heel erg leuk (:

    BeantwoordenVerwijderen

Thank you for leaving a comment, it's much appreciated!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
 

Copyright The Dutch Dauphine | Branding + Blog Design Eunoia Studio